مختل كننده‌ی تلفن همراه

وسیله‌ای است كه با ارسال سیگنال‌های همسان با بسامد كار تلفن و با ایجاد تناوب‌های نامنظم، با توانی بیشتر از یك تلفن سلولی، مانع ارتباط بین گوشی و BTS سلول خواهد شد و ایجاد ارتباط و مكالمه را غیر ممكن می‌سازد.

این وسیله غالباً در مواردی كه استفاده از تلفن همراه مخاطرات امنیتی در بردارد به كار می‌رود، مثلاً در مكان‌هایی مانند مراكز نظامی ، تالارهای همایش و جلسات مهم از نظر حفظ امنیت، این وسایل می‌توانند ثابت و یا قابل حمل باشند.

 

  • تقویت كننده تلفن همراه

این دستگاه وسیله‌ای است كه قادر است سیگنال‌های بسامدی مربوط به تلفن همراه را كه از طرف سلول (BTS) پخش می‌شود، حتی اگر بسیار ضعیف باشند، به‌ طوری‌كه گوشی تلفن قادر به تشخیص و دریافت آن‌ها نباشد، دریافت نموده و پس از تقویت دوباره ارسال نماید، این وسایل تقریباً شبیه تكرار كننده‌ها‌ی رادیویی عمل می‌كنند.

تقویت كننده‌ها معمولاً در نقاطی كه سیگنال‌ها بسیار ضعیف اند (نقاط كور) مورد استفاده قرار می‌گیرند. همچنین می‌توان از آن‌ها جهت انتقال گستره‌ی سیگنال مثلاً انتقال سیگنال‌ تا چندین طبقه زیرزمین ساختمان كه در حالت عادی امكان پذیر نیست و یا مسیر‌های مترو زیرزمین استفاده نمود.

نیم نگاهی بر تاریخچه سیستم های تلفن رادیویی همراه تا فناوری تلفن همراه سلولی مدرن

سیستم های تلفن رادیویی همراه مقدمه ای برای فناوری تلفن همراه سلولی مدرن بودند. از زمانی که نسل اول تلفن همراه سلولی راه اندازی شد، این سیستم ها گاهی به عنوان نسل0 (نسل صفر) هم شناخته میشند. فناوری هایی که در سیستم های نسل صفر شامل می شدند، عبارت اند از : PTT یا Push To Talk، سیستم تلفن همراه یا MTS، سرویس تلفن همراه تقویت شده یا IMTS و AMTS که به معنی سیستم تلفن همراه پیشرفته است.

این سیستم های تلفن همراه قدیمی می توانستند از سایر سیستم های بسته تلفن رادیویی متمایز شوند به خاطر اینکه آن ها به عنوان سیستم های خدماتی تجاری بودند و قسمتی از شبکه تلفنی عمومی سوئیچ شده بودند که هر کدام شماره تلفن خود را داشتند، به خاطر همین هم متفاوت از شبکه های بسته از قبیل بیسیم پلیس یا سیستم تاکسی بیسیم بودند.

این تلفن های همراه عموما در داخل ماشین ها یا کامیون ها جاسازی می شدند، بعدها مدل کیفی آن ها نیز ساخته شد. عموما، دستگاه انتقال دهنده داخل بدنه خودرو جاسازی شده و به «سر» (منظور نمایشگر و گوشی) که در کنار صندلی راننده قرار میگرفت، متصل بود.

این سیستم ها از طریق WCCها ، RCC ها و فروشنده بیسیم های دو طرفه فروخته میشد. کاربران اصلی آن ها سرکارگرهای ساختمانی، دلال معاملات ملکی و افراد مشهور بودند.

قدیمی ترین این سیستم ها به عبارت زیر هستند :

موتورولا با همکاری شرکت Bell System نخستین سرویس تلفن همراه تجاری را در آمریکا در سال ۱۹۴۶ به عنوان شرکت تلفنی WireLine راه اندازی کرد.

اولین سیستم خودکار به وسیله‌ی IMTS متعلق به شرکت Bell System در سال ۱۹۶۲ راه اندازی شد، که شماره گیری خودکار به و با تلفن همراه را ارائه میکرد.

نخستین سیستم تلفن همراه دستی نروژ در سال ۱۹۶۶ توسط Televerket راه اندازی شد. بعدها نروژ اولین کشور اروپا بود که سیستم تلفن همراه خودکار را تهیه کرد.

شرکت Autoradiopuhelin در سال ۱۹۷۱ در فنلاند اولین شبکه تلفن همراه تجاری را در کشور راه اندازی کرد.

شرکت B-Netz در سال ۱۹۷۲ در آلمان غربی به عنوان دومین شبکه تلفن همراه تجاری راه اندازی شد (اما قبلی احتیاج به یک اپراتور انسان که تماس ها را به هم متصل کند نداشت).

تلفن رادیویی همراه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد.

پرش به: ناوبری, جستجو

استانداردهای تلفن همراه

نسل ۰

PTT

MTS

IMTS

AMTS

OLT

MTD

Autotel/Palm

ARP

 

نسل ۱

NMT

AMPS/TACS/ETACS

Hicap

CDPD

Mobitex

DataTac

 

نسل ۲

GSM

iDEN

D-AMPS

IS-95/cdmaOne

PDC

CSD

PHS

GPRS

HSCSD

WiDEN

CDMA2000 1xRTT/IS-2000

EDGE (EGPRS)

 

نسل ۳

W-CDMA

UMTS (جی‌اس‌ام ۳)

FOMA

TD-CDMA/UMTS-TDD

1xEV-DO/IS-856

TD-SCDMA

GAN

HSPA

HSDPA

HSUPA

HSPA+‎

HSOPA

سیستم های تلفن رادیویی همراه مقدمه ای برای فناوری تلفن همراه سلولی مدرن بودند. از زمانی که نسل اول تلفن همراه سلولی راه اندازی شد، این سیستم ها گاهی به عنوان نسل0 (نسل صفر) هم شناخته میشند. فناوری هایی که در سیستم های نسل صفر شامل می شدند، عبارت اند از : PTT یا Push To Talk، سیستم تلفن همراه یا MTS، سرویس تلفن همراه تقویت شده یا IMTS و AMTS که به معنی سیستم تلفن همراه پیشرفته است.

این سیستم های تلفن همراه قدیمی می توانستند از سایر سیستم های بسته تلفن رادیویی متمایز شوند به خاطر اینکه آن ها به عنوان سیستم های خدماتی تجاری بودند و قسمتی از شبکه تلفنی عمومی سوئیچ شده بودند که هر کدام شماره تلفن خود را داشتند، به خاطر همین هم متفاوت از شبکه های بسته از قبیل بیسیم پلیس یا سیستم تاکسی بیسیم بودند.

این تلفن های همراه عموماً در داخل ماشین ها یا کامیون ها جاسازی می شدند، بعدها مدل کیفی آن ها نیز ساخته شد. عموما، دستگاه انتقال دهنده داخل بدنه خودرو جاسازی شده و به «سر» (منظور نمایشگر و گوشی) که در کنار صندلی راننده قرار میگرفت، متصل بود.

این سیستم ها از طریق WCCها ، RCC ها و فروشنده بیسیم های دو طرفه فروخته میشد. کاربران اصلی آن ها سرکارگرهای ساختمانی، دلال معاملات ملکی و افراد مشهور بودند.

قدیمی ترین این سیستم ها به عبارت زیر هستند :

موتورولا با همکاری شرکت Bell System نخستین سرویس تلفن همراه تجاری را در آمریکا در سال ۱۹۴۶ به عنوان شرکت تلفنی WireLine راه اندازی کرد.

اولین سیستم خودکار به وسیله‌ی IMTS متعلق به شرکت Bell System در سال ۱۹۶۲ راه اندازی شد، که شماره گیری خودکار به و با تلفن همراه را ارائه می‌کرد.

نخستین سیستم تلفن همراه دستی نروژ در سال ۱۹۶۶ توسط Televerket راه اندازی شد. بعدها نروژ اولین کشور اروپا بود که سیستم تلفن همراه خودکار را تهیه کرد.

شرکت Autoradiopuhelin در سال ۱۹۷۱ در فنلاند اولین شبکه تلفن همراه تجاری را در کشور راه اندازی کرد.

شرکت B-Netz در سال ۱۹۷۲ در آلمان غربی به عنوان دومین شبکه تلفن همراه تجاری راه اندازی شد (اما قبلی احتیاج به یک اپراتور انسان که تماس ها را به هم متصل کند نداشت).